Eflatun Sokrates’in Savunması

Yazar adı : Eflatun

Kitabın İçeriği Hakkında :

Eflatun Sokrates’in Savunması Meletos, Anytos ile Lycon, devletin Tanrılarınıtanımamakla, ortaya yeni kutsal yaratıklar atmakla,gençliği baştan çıkarıp, doğru yoldan ayırmaklasuçlandırdıklarında Sokrates yetmiş yaşındaydı.Suçlayanların başı Meletos kötü bir ozandı.Anytos’un zoruyle aldı bu işi üzerine, Anytos’laLycon da katıldılar sonradan. Zengin sepici Anytosetkin bir söylevci ve halkçı partinin ileri gelenlerindendi.409’da ordu kumandanıyken Thrasbuleile Otuzları yenmişti. Ksenofon’a inanmak gerekirse,(Savunma, 29) Sokrates’e kızgınlığı şu yüzden:Sokrates, çocuğunu sepicilik uğraşında yetiş­tirdiği için kınamış Anytos’u. Anytos işte bununiçin içerliyormuş kendisine. Daha ciddî başka nedenlerin,siyasal nedenlerin olduğu su götürmez:Halkçı partinin ileri gelenleri önünde Sokrates’ineleştirilerinden kendisini yaralanmış duymalı. Lyconüstüne pek bir şey bilemiyoruz. Güldürücü ozanEupolis yabancı bir kökten geldiği için takılıyorona. Cratinos da yoksulluğunu, kadınsı davranışlarınıdoluyor diline. Her neyse, pek önemli birinebenzemiyor Lycon. Bu suçlayanlar topluluğundaMeletos ozanları, Anytos el işçileriyle siyasa adamlarını,Lycon söylevcileri temsil ediyordu; yani Sokrates’inbilgilerini, daha doğrusu bilgisizlikleriniortaya koyduğu, onurlarım hırpaladığı, hınçlarınıuyandırdığı insanları.Bütün bu kinlere uğrayan Sokrates dalgaya kapılmadıhiç. Cezalandırılacağını bile bile, öğrencileriylegene eskisi gibi, davasıyle ilgisi olmayankonularda söz etmekten geri durmadı. Kendisinisavunmayı düşünmeyen Sokrates’e şaşan gönüldaşıHermogenes’i (Sokrates’in Savunması, Ksenofon,: “Bütün yaşamım boyunca yaptığım başka birşey miydi?” diye yanıtladı. Anlayamadım, nasıl?“Hiç bir haksızlık etmeden yaşayarak”. Hermogenes,Atina yargı yerlerinin suçsuzları da sık sıkyok ettiğini ileri sürmesine karşılık, Sokrates ikikez savunma yazmayı denediğini, kutsal belirtininkendisini bundan alıkoyduğunu söylüyor. DigeneLaerce’ye kalırsa, Lysias bu suçlamadan kurtulmayısağlayacak bir savunma önerebilirdi. Sokrates: “Söylevinçok güzel, ama bana göre değil” diye geriçevirdi. Bn söylevin kurallara göre • düzenlendiği,yargıçlardan aman dilemeyi amaçladığı su götürmez.Sokrates’in istemediği de buydu işte. Yazılıolmayan bir söylevle savundu kendisini. Ama dahaönce bu söylevi uzun uzun düşünmüş, kurmuş olmalı.Öylesine bir konuşma çalımı gösterdi ki busöylevde yargıçları da, gönüldaşlarını da etkiledibayağı. Beş yüz ya da beş yüz bir oydan altmış oyçoğunluğuyle çarptırıldı cezaya. Cezasını saptamayaçağrıldı, suçlu olduğunu benimsememek için boşverdi buna, ‘diyor Ksenofon Eflatun’a göre, dahada ileri giderek, “Beşyüzler kurultayından” beslenmeyiistemiş Sokrates. Bu istek yargıçlar kurulunabir kafa tutma gibi geldiği için, bu sefer daha bü­yük bir çoğunlukla ölüme yargıladılar kendisini.Cezaevine götürüldükten sonra, Delos’a gönderilendin kurulunun dönmesini beklemesi gerekti bir ay.Çünkü kutsal adaya, her yıl kurban vermeye gidenmilletvekillerinin gidişleriyle dönüşleri arasındakimseyi öldürmeye izin verilmiyordu. Cezaevindenkaçıp kurtulabilirdi. Ama yapmadı bunu. Cezaevinealınan öğrencileriyle görüşüp konuşmakta, düşüpkalkmakta devam etti. Bilim ve erdem yolunda tü­ketilen uzun bir yaşamı taçlandıran bir sessizlikle,yiğitlikle baldıran ağısını içerek öldü.Savunma açık seçik üç bölüme ayrılır. Enönemli’ olan birinci bölümde Sokrates kendisini suç­layanların savlarını tartışıyor; ikinci bölümde cezasınısaptıyor; üçüncü bölümde kendisini ölüme yargılayanyargıçlara haksızlıklarını gösteriyor, kendisiniölümden ve öteki dünyadan alıkoyanlarla görü­şüp konuşuyor.




Böyle Aradılar :






Bu Kitabı Nasıl Buldunuz ? Ziyaretçilere Tavsiye Eder misiniz ?

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*